Jestem na zakręcie życia. W nic już nie wierzę. Nie wierzę w miłość, w oddanie. Ludzie, którzy znaczyli dla mnie całe życie, zostawiali mnie. Te same scenariusze. Nie wiem, co robię nie tak, co ze mną jest nie w porządku.
Nie mam ochoty już żyć.
Nie ma nikogo.

To prawda, że za każdy uśmiech muszę zapłacić tysiącem łez.

Powiedział mi, że mnie kocha.
Na pożegnanie.
"Leć, kocham Cię".
Jest całym moim życiem.
Coś niezwykłego. Cudownego.  
Dzisiejszej nocy nie będę mogła spać.

jestem zakochana. I to jest tak niesamowite. On jest tak fenomenalny.
To jest Ktoś, na kogo czekałam całe swoje życie.
To wszystko jest takie piękne...
Cudowne.

Mam czasem ochotę wykrzyczeć ludziom wprost, co o nich sądzę. O głupich zachowaniach, sztuczności. O usilnym staraniu bycia zajebistym za wszelką cenę.
Za to, że mnie nie zauważają. Nie zauważają, kiedy mnie nie ma, nie widzą, kiedy jestem.
Więc po co zawracać mi głowę?
Za dużo przeklinam, za dużo palę.
Myślę, że zaczynam się cofać.
Stałam się niewidzialna.
Kiedyś im to wykrzyczę. Może nawet jutro. Nie wykrzyczę. Powiem.
Muszę być ponad to i nie przejmować się, że wszystko się tak osobliwie pieprzy.
Mam ochotę zniszczyć coś pięknego.

Samotność zabija. Powoli.
Boję się, że umrę.